dinsdag 5 september 2017

De boterkoek … mijn Waterloo?


 Het is er langzaam in geslopen bij ons bed en breakfast. ´s Morgens trakteren we onze gasten bij het ontbijt op een vers gebakken taartje. Voor het moment dat ze écht, nee écht helemaal vol zitten. …Ach, doe dan toch nog maar een kopje koffie en …. Nou ja, ook maar een stukje taart of cake of .. dus geen boterkoek!

Dadeltaart
Het is leuk werk, geknutsel met meel, boter, olie, fruit, yoghurt, chocola, eieren en al wat er verder komt kijken bij de productie van een zoete versnapering. Ik ben simpel begonnen, een paar recepten van mijn moeder en zo af en toe eens cake of taartje. Zo´n proces groeit. En voor je het weet voel je je bijna Jannie of Robèrt. (Maar niet helemaal natuurlijk.)

Veel van onze gasten houden óók van bakken. In de afgelopen zes jaar heb ik een indrukwekkend arsenaal aan recepten verzameld. Van de Brabantse peperkoek van Gerry, tot bananencake van Ann, de appel-plaattaart van Jeanet, de arretjescake van Agnes, en de courgettetaart van collega Margriet tot de werkelijk ónovertroffen dadeltaart van Wilma. Dat laatste recept is inmiddels in bijna alle Europese talen vertaald door Google met een beetje hulp van mij. Ik ben nu bezig met de Italiaanse versie voor Lorenzo.  Samen genieten is per slot van rekening dubbel genieten!  

Meringue taart
 Zo, nu heb ik mezelf mooi neergezet als een zeer geschikte kandidaat voor Heel Holland Bakt (lekker hè, ´t is weer begonnen!) maar niets is minder waar. Wat me namelijk na vijf pogingen nog steeds niet lukt, is BOTERKOEK. Echt zó simpel, hoor ik je denken... Het schijnt nog een echt Nederlands baksel te zijn ook. Heb ik me nooit gerealiseerd met al die stukken die ik op zaterdag ochtend altijd kreeg bij onze kapper in Westzaan, gebakken door de moeder van Annemarie, de eigenaresse van de salon. Boterkoek is écht moeilijk.

Mislukte boterkoek
Dat begint direct met het deeg. Fröbel maar eens die harde blokken boter door de bloem en de suiker. Want ja, in het recept staat KOUDE boter gebruiken. Mijn poging van gisteren zat in mijn haar en op het raam na de mixer sessie. En als je het dan in de vorm hebt, dan blijven je vingers er in staan. Ook lastig.  Dan gaat het gevaarte in de oven, op 180 graden en dan ongeveer een half uurtje. Dat staat in alle recepten dus dat doe ik dan braaf. Wat schetst mijn verbazing: verbrand! Nieuwe poging. Oven een beetje lager … niet gaar te krijgen. Of het wordt brokkelig. Of het wil niet meer uit de (ingevette) vorm. Enfin, ik neig er naar het bijltje er bij neer te gooien.  Dan maar geen (grrrrr) boterkoek. 


En dan denk ik toch weer aan de moeder van Annemarie. Die op zaterdag ochtend in een handomdraai een goddelijke verse boterkoek uit de oven tovert om de klanten van de kapsalon te verwennen. Waarom kan ik dat niet, wat doe ik verkeerd?
Boterkoek Laura´s bakery

Ik kan het gewoon niet uitstaan. Van nu af aan bak ik elke week een boterkoek. Ik zoek steeds een ander recept tot ik er eentje vind dat mij ter wille is. Een boterkoek die er zó uit ziet! Mooi van kleur, lekker stevig en toch sappig. 


En tussendoor blijf ik gewoon al die andere lekkere taartjes en cakes maken die wel lukken.





zaterdag 3 december 2016

De weg naar een nieuwe weg...

Over de ondernemende burgemeester van Santa Catarina da Fonte do Bispo

B&B Cas al Cubo ligt ongeveer 200 meter van de geasfalteerde weg, aan een pad dat in het Portugees beschreven wordt als “terra batida” of aangestampte aarde. Het pad is gemaakt van plat gereden rivierklei. Voor dit materiaal wordt geput uit de rivier de Alportel die een paar kilometer verderop stroomt … als er water in staat. Het is goede, vaste aarde met als nadeel dat er flinke rivierkeien in kunnen zitten. Dit materiaal wordt op de weg gestrooid en met een enorme machine stevig aangestampt.  Dat houdt de weg ongeveer een jaar in nette conditie, totdat de slijtsporen toch weer duidelijk worden.

De weg is “eigendom” van de gemeente, hoewel hij over ons terrein loopt. Die gemeente heeft dus ook de verantwoording voor het bijhouden van de berijdbaarheid. “De gemeente” is in ons geval onze lokale “Junta de Freguesia” van Santa Catarina da Fonte do Bispo.  Een Junta kan je vergelijken met een soort stadsdeelraad want in het grote geheel vallen wij onder de gemeente Tavira. Elke Junta heeft een voorzitter, hier heel deftig “Presidente” genoemd en sinds september 2013 hebben wij te maken met de socialistische voorzitter Sr. Carlos Sousa.

Sr. Presidente Carlos is naast zijn werk voor de Junta ook zelf bouwondernemer, dus hij weet hoe de wegen moeten worden onderhouden. Twee winters geleden werd onze weg uitgebreid verbeterd en we hebben weer een tijd prima kunnen rijden. Inmiddels was het weer een “tweesporenbeleid” en er moest nodig iets gebeuren. Maar ja … de Junta is arm.

Rivierkeien in de weg
Een week of drie geleden schrikken we op van een doordringend getoeter voor de deur van B&B Cas al CUbo. Inspectie leert dat de volkswagenbus van de gemeente staat geparkeerd op het pad en onze kwieke Presidente stapt uit. Na de nodige plichtplegingen over het weer en een mail die we hem hebben gestuurd, komt hij ter zake. Ons pad hè .. dat is best slecht aan het worden. Maar ja. Hij heeft geen geld. Allemaal op; het hele budget. En dat is nou wel jammer, want we zijn natuurlijk wel een bedrijf en het is voor onze gasten wel zo fijn als ze een beetje schadevrij en met de bodemplaat van de auto intact  het terrein op kunnen draaien. Dat vinden wij natuurlijk zelf ook.

Dan volgt een voorstel waarvan we niet weten of we er nou hard om moeten lachen of dat het een traan waard is. Want wat heeft onze slimme Presidente bedacht; twee dingen. En die gaat hij nu heel handig combineren. Volgend jaar in september volgen weer de gemeenteraadsverkiezingen in Portugal. Sr. Carlos wil graag worden herkozen. Van mij mag dat, en niet alleen omdat het een aimabele man is die ons in zijn gemeente hartelijk heeft verwelkomt.
Hij is sociaal binnen de gemeente voor de hele bevolking, Portugees en éstrangeiros´ ofwel de buitenlanders. Voor alle ouders met kinderen bijvoorbeeld heeft hij in de zomervakantie, waar door alle werkende ouders als een berg wordt opgezien, voor prima opvang tegen een betaalbaar tarief. En dat is naar onze mening óók de taak van zo´n lokale “regering”. Hij verzorgt feesten en partijen in de zomer, de lijm van de Portugese samenleving; support de scouts, kortom hij doet voor iedereen zijn best.

Sr. Carlos is ook de enige die drie jaar geleden moeite heeft gedaan om zich hier bij ons te komen voorstellen en zijn plannen voor Santa Catarina toe te lichten. Toen hebben we op hem gestemd en dat hoopt hij natuurlijk nu ook weer te bereiken. Er volgen in elk geval wel enige hints in die richting. Eén weg naar zijn herverkiezing lijkt Sr. Carlos ons pad. Hij komt met een schitterend commercieel voorstel wat natuurlijk van geen kanten klopt, maar zo mooi is dat we het niet kunnen helpen en hem bewonderend aanstaren.

De gemeenteshovel aan het werk
Onze Presidente kondigt aan dat hij ons pad gaat herstellen. En niet zomaar met rivierklei en rivierkeien, maar met echt tout-venant. Dat is een soort grof grind -basismateriaal onder asfaltwegen- dat in combinatie met pó de pedra –steenstof, een soort steencement- een harde compacte massa vormt die weinig onderhoud behoeft en goed rijdt. Hij, Sr. Carlos levert het materieel en de manschappen, maar ja …. Geen geld hè. Dus of wij zo vriendelijk willen zijn om het materiaal te betalen. Hij gaat het zelf kopen en halen bij de britadeira (de steenfabriek) en laat de rekening op onze naam zetten.

Een nieuwe weg !
 Heel even weten we dus niet waar we kijken moeten, maar onze presidente is beter voorbereid dan dat. Hij heeft het allemaal al uitgerekend. Het gaat ons maximaal € 350,00 kosten. Dus ondanks het feit dat die kosten natuurlijk normaal gesproken nooit voor ons zouden zijn, gaan we overstag. Dat bedrag is te overzien. En we krijgen er een keurige weg voor terug. De Presidente staat nu zelf hier voor de poort te harken. 

B&B Cas al Cubo is weer probleemloos te bereiken. Hij blij, wij blij en petje af voor de ondernemersgeest van Onze Carlos!

dinsdag 22 november 2016

Kak

De werking van een septic tank

Eindelijk, na zes seizoenen, en allerlei elkaar tegensprekende adviezen hebben we besloten onze septic tank eens te laten leeghalen. Hij is wel eens open geweest, in het begin omdat de raarste dingen werden doorgespoeld met verstopping als gevolg, maar eigenlijk hebben we er al jaren geen problemen mee en hij stinkt ook niet. Onder het motto “never change a winning team”, handhaven we dus al zes Bed en Breakfast seizoenen een poep-status quo. Tank dicht houden en niet aan denken.

Wanneer je emigreert naar een land waar de voorzieningen op een wat andere manier zijn geregeld dan in Nederland, ontkom je er niet aan dat je zo af en toe voor verrassingen komt te staan. Eén van die verrassingen voor ons was .. tsja; poep. In het bouwcontract ziet dat er simpel uit. Bij het huis hoort op het Portugese platteland een soort privé riool en “afval”-verwerking in de vorm van een septic tank. Tuurlijk, dachten wij, en we benadrukten bij de bouwer dat we wel in elk geval wel het wc-papier moesten kunnen doortrekken. Dat is in Portugal, met zijn minuscule rioolbuisjes, namelijk helemaal niet vanzelfsprekend. Die tank ligt daar dus al zes jaar. Af en toe gevoed met een bacterieel-biologisch product dat de buizen moet schoonhouden en waarvan de bacteriën ook verzot zouden moeten zijn op toiletpapier en datgene waarvoor dat papier onder andere wordt gebruikt: kak. 

Bedandbreakfast-Algarve Cas al Cubo Tavira
De septic tank zuiger
Op een zonnige vrijdagochtend om twaalf uur, maar een uurtje later dan afgesproken, rijdt Mario met een enorme tractor het terrein op met daar achter een soort sigaarvormige silo. Aan de silo wordt een slang gekoppeld en voortvarend wordt onze septic tank open gedraaid. Een stevige alles-behalve-bloemetjes-geur stijgt op. Opeens heb ik dringend een hark/tuinslang/bezem… iets nodig dat vèr weg ligt van de tank. Mario vertrekt geen spier en begint het filter uit de tank te trekken. 

Boven in een septic tank zit namelijk een filter dat er voor zorgt dat de vaste materie niet naar boven komt drijven maar waardoor het “grijze water” wel kan afvloeien. Dat gebeurt via een pijpje aan de bovenkant van de tank, vlak onder het deksel, waaraan een lange geperforeerde slang is gekoppeld die over een lengte van 100 meter ongeveer anderhalve meter diep onder ons pad is ingegraven. De bomen smúllen er van! De eerste frons verschijnt op het gezicht van Mario na de verwijdering van het filter. Dat is aan de onderkant ook ronduit … goor. Dat hoort kennelijk niet zo, en dat doet weer vermoeden dat de schoonmaak actie geen overbodige luxe is.

Filter wassen
We nemen het filter over, gruwelend, en beginnen met een eerder uitgerolde tuinslang, het ding schoon te spuiten. Gelukkig weten we dat het over een paar dagen gaat regenen! Dan spoelt de aarde ook weer een beetje schoon. Langzaam begint in mijn hoofd een lied te spelen, dat ik er de rest van de dag niet meer uit zal krijgen. “Stank voor Dank” van Robert Long.

Mario ondertussen propt een enorme stofzuigerslang in de septic tank en begint enthousiast aan het legingsproces. Dat verloopt kennelijk niet volgens verwachting want enigszins verbaasd krabt hij zich op het achterhoofd. Ik kan het niet nalaten om te bedenken dat ik wel hoop dat hij straks zijn haar zal wassen onder de douche!  Er is kennelijk een probleem want er moet nog een soort buis uit de tank worden verwijderd zodat Mario kan zien wat het probleem is. Verrassend genoeg ruiken we de tank helemaal niet meer. Natuurlijk verloopt het verwijderen van het extra onderdeel niet volgens plan en er moet een ijzerzaag worden aangerukt, waarna de stofzuigerslang-opening een zicht biedt op de volledige tank. En wat we daar zien verrast behoorlijk. Tot aan de nok toe is onze tank gevuld met een grote compacte klont kak van pakweg 800 liter. Met het “biologisch afbreken” is vast iets mis gegaan, kan ik niet nalaten te denken. Tegen deze half versteende massa staat de stofzuiger alléén machteloos, dus we moeten bijspringen: hoeraaaa! 

Gewapend met een lange bamboestok, normaal gesproken in gebruik om de 
Poep hakken
johannesbrood peulen uit de hoge bomen te meppen, gaan we de massa te lijf. Mario slurpt de losgeslagen brokken op met de protesterende stofzuiger. Die lust kennelijk liever een Olvarit substantie. Langzaam maar gestaag vordert het werk. We krijgen standje op standje. Want een septic moet je elk jaar laten legen…. oepsss. Die informatie hadden wij niet. Bij een goed bacterieel evenwicht ruimt een septic zichzelf toch op?? En hij stinkt nooit dus we voorzagen geen probleem. Enfin, na twee uur peuren en poeren is de tank toch leeg en schoongespoeld. De laatste brokken dinosaurus poep vissen we met een hark (was hij toch nog nodig) onder uit de tank en mikken we verderop in een greppel. Het blijft per slot van rekening organisch materiaal.

We gooien de septic weer vol schoon water, zodat hij niet bij de eerste regenbui niet in elkaar wordt gedrukt door omgeving en we bedanken Mario uitbundig. Met het nummer “stank voor dank” van Robert Long vast in mijn hoofd lig ik een uur later in de martelstoel van de tandarts. Wat een smérige klus en ik weet heel zeker: volgend jaar komt Mario weer!

zondag 3 januari 2016

De gekke kattenvrouwtjes


Een verschoppeling bij Bed en Breakfast Algarve


Er wordt heel fanatiek geklust bij Bed en Breakfast Algarve Cas al Cubo in Tavira. Elke winterstop proberen we er voor te zorgen dat we iets verbeteren aan het B&B of aan de buiten omgeving. Dit jaar is de binnenkant aan de beurt. De kleurige muren hebben van de zon behoorlijk wat te lijden en mogen wel weer eens een fris tintje hebben. En voor de verdere verbeteringen hebben we hulp van een paar stoere Portugezen.
Schilderen in Azulejos

Rogério en Fabio die ons met raad en daad terzijde staan, werken keurig aan een groeiende stapel afval voor de deur. Op de rotonde van de A22 richting Moncarapacho bevindt zich een vuilstort en op een dag besluiten we de troep maar eens te gaan wegbrengen voordat we er niet meer overheen kunnen kijken. Terwijl we sjouwen en sjorren aan brokken gipsplaat, horen we een jammerlijk gepiep. En já hoor, het is weer zo ver. Daar ligt een totaal verwaarloosd baby katje.

Vuilnis-kat
NEE, roepen we meteen tegen elkaar. Het lijkt bij ons al net een kattenfarm.  Alhoewel de gasten er geen last van hebben want onze harige knuffels bevinden zich het grootste gedeelte van de dag slapend in de kelder waar ze hun eigen hoekjes hebben uitgezocht of jagend in de velden rondom het huis. We vinden nog wel eens een afgekloven konijnenpoot voor de deur….. Stoer stappen we weer in de auto en gaan we wat eten bij Resaurante  da Ana in Moncarapacho. Een paar uur later rijden we weer langs die vermaledijde vuilstort en … we kunnen het niet laten. Even kijken of het scharminkel er nog zit. Jawel hoor, een zielig piepend hoopje poes zit trillend op een heuveltje vuil. Veel te klein om voor zichzelf te zorgen. Het ziet er werkelijk niet uit, groezelig, mottig, ongezond. Maar ze is wel vriendelijk en niet echt schuw. Dat kan zo niet. Dus we pakken het beestje op, zetten haar in de achterklep van de auto en rijden naar huis. Het is 14:00 uur.

Om 15:00 uur gaat de dierenarts open. Zonder gezondheidscontrole komt bij ons niets het huis in. Onze eigen poezen zijn allemaal “geholpen” en krijgen elk jaar hun inentingen, dragen netjes vlooien en tekenbanden, enfin het zijn verwende en gezonde krengen. Dat willen we graag zo houden. Poes gaat dus mee naar de dierenarts. Monica een van de dierenartsen van Veterinario Porto Seguro in Olhão, en onze vaste dierenarts, kijkt het kleintje na. Vlooien, wormen (natuurlijk), sinusitis, een ontsteking aan de bovenste luchtwegen, dus antibiotica er in, smeerseltje voor de ogen, en een aids en leukemie test.

bij de dierenarts
Die laatste twee ziekten zijn in Portugal onder katten veel voorkomend. Dat komt door de verwilderde katten die territoriaal met elkaar vechten. In die gevechten dragen ze de zeer besmettelijke ziektes over. Het is een klein bloedtestje. Hoe Monica met behulp van eveneens dierenarts en echtgenoot Raoul bloed uit de adert in het pootje krijgt, is ons een raadsel. Maar het lukt en ze blijkt niet geïnfecteerd met een van beide ziektes. We vragen nog of ze misschien iemand weten die een poesje zoekt ….. ijdele hoop. Poes gaat met ons mee naar huis.

Voorlopig gaat ze wonen in een groot konijnenhok als ware zij een gast bij het bed en breakfast Algarve met een mandje, een kattenbakje en natuurlijk gezond eten en water. De eerste dagen is dat het enige dat ze doet, eten en slapen. Beiden gaan gepaard met een enorm gesnurk, want haar luchtwegen zitten werkelijk helemaal dicht. We beginnen een lobby in de kennissenkring, maar nee, iedereen heeft al een kat. Of twee… of drie. Bovendien zíet onze naamloze madam er niet uit. Dat naamloze houden we overigens een week vol. Dan heet ze op een ochtend opeens Suzy. Je moet toch wat zeggen als je haar roept.
Na een dag of tien wordt ze wat levendiger. Helaas is ze nog steeds te benauwd om zich te wassen dus het blijft een snotkop-voddenbaal. Maar ze is wel erg lief, onafhankelijk en langzaam begint ze te spelen. Haar voornaamste hobby is eten. Na twee weken is het gewicht van de dame verdubbeld van 900 gram naar een kilo en 800 gram. Dat gaat een beetje snel volgens de dierenarts.
De andere poezen reageren minder hysterisch dan we hadden verwacht. In huis heerst gelukkig nog steeds een relatieve rust.
Spelen

We hebben haar nu ruim drie weken. Het konijnenhok beschouwt ze als ´haar huis´ en daar slaapt ze ook ´s nachts. Elke dag gaat het een beetje beter. Haar buikje groeit zienderogen en als ze zich op haar rug gooit om zich te laten knuffelen voelen we een stevig trommelvel. We hopen dat ze met een weekje zo ver zal zijn dat ze zichzelf ook gaat wassen, dat ze daar voldoende lucht voor heeft. Ze begint wel al een beetje te spelen gelukkig. Het wordt langzaam een gewone jonge poes met eigen streken.

Maar de gekke kattenvrouwtjes van Bed en Breakfast Algarve vinden het nu druk genoeg in huis. Hoe schattig Suzy ook is. Wij zoeken een nieuw thuis voor haar. Bij mensen die haar lief vinden en goed voor haar zullen zorgen en die heel veel plezier aan haar gaan beleven want het is een schattig klein lapjespoesje……. met nu nog een hele grote snottebel aan haar neus.
 
"Uitbuiken" na het eten

Een nieuw thuis voor Suzy is de wens van Bed en Breakfast Algarve voor 2016!

maandag 13 juli 2015

Golf: ons nieuwe project.

Want “als het vuur gedoofd is, dan komen de wolven”

Het runnen van een Bed en Breakfast is een grotere klus dan we ons van tevoren hebben gerealiseerd. De eerste twee jaar ben je bezig met het bedenken hoe je het je gasten zo veel mogelijk naar de zin kunt maken (dat houdt overigens nooit op), met het organiseren van ontbijt, schoonmaak, boekhouding, vergunningen, diners, en wat er verder voorbij komt. 
diner bij B&B Cas al Cubo
Het wennen aan het werken met je geliefde is ook een niet te onderschatten klus. Zo af en toe  stonden we met stoom uit onze oren tegenover elkaar in de keuken terwijl we op het terras bij de gasten onze liefste glimlach tevoorschijn toverden. En dat voor twee mensen die voor hun emigratie eigenlijk nooit een meningsverschil hadden. Het was even wennen...

Inmiddels is die eerste leerperiode voorbij. We zijn gewend aan elkaars totaal verschillende werkmethoden, hebben de taken goed gescheiden en redelijk efficiënt ingericht (denken wij) en dan gaat het hoofd weer werken. Het moet per slot van rekening niet allemaal té makkelijk worden. Dan gaat de verveling toeslaan en zoals Acda en De Munnik dat zo mooi zingen: “als het vuur gedoofd is, dan komen de wolven”. En die moeten we hier vooral buiten de deur houden. Een nieuw project is dan het beste antwoord. Zowel voor ons als voor het B&B. Nieuwe dingen bedenken en uitwerken blijft het leukste dat er is. En de zomer is de mooiste periode om na te denken over de zonnige Algarviaanse winter die daar onveranderlijk altijd weer op volgt.

Vorige zomer zijn we begonnen met iets dat ons zelf na aan het hart ligt: het opzetten van goede wandelweken. De Algarve, we kunnen het niet vaak genoeg zeggen, is zo’n 9 maanden per jaar (als het niet te heet is) een fantastisch wandel gebied met geheimzinnige paadjes, prachtige valleien en panorama’s die je normaal alleen in een reisgids ziet. Maar ja, vind die plekjes maar eens wanneer je een weekje de Nederlandse of Belgische winter ontvlucht...

Dat hebben wij nu dus gedaan voor onze gasten, we hebben het in een pakket gestopt samen met een auto, lunches, een paar diners (dan hoef je de deur niet uit met je vermoeide benen), een GPS apparaat om niet te verdwalen en een heeeeeleboel wandelroutes waar je uit kunt kiezen. Een week helemaal op maat. Jouw maat wel te verstaan. En de gasten die dat pakket hebben geboekt het afgelopen voorjaar waren er erg over te spreken. Dus dat blijven we lekker doen voor hopelijk nog veel meer wandel-enthousiasten. Deze winter gaan we het aantal routes nog eens heerlijk uitbreiden. Zo maak je van je hobby gewoon je baan! 
 Enfin, dat project loopt en daar hebben we nu wat ervaring in opgedaan. Dus de afgelopen maanden hebben we gebrainstormd, samen en met vrienden, wat we deze winter eens als uitdaging kunnen aanpakken. Wat hebben we de afgelopen jaren gehoord en gemerkt aan onze gasten waar wij een service uit kunnen filteren die weer een hoop mensen een mooie vakantie kan bezorgen. En we kwamen uit bij .... golf.  

Nee. We hebben allebei nog nooit een golfclub in onze handen gehad. En wat ik nu ga zeggen klinkt heel raar, want we hebben als openingsgeschenk van ons B&B in mei 2011 (!) een gratis golfles aangeboden gekregen. Wij hebben ons nog nooit gewaagd aan deze sport waar we inmiddels zo veel enthousiaste verhalen overhebben gehoord. Eerlijk gezegd heb ik eigenlijk geen idee waarom. Dat maakt echter het opzetten van golf arrangementen wél een interessant project. We beginnen echt van het nulpunt. Gelukkig hebben we hele enthousiaste hulp van Birgitta en Romano. Nu het buiten 39 graden is en wij in de luchtstroom van de fan binnen schuilen, is dat het project waarvan de laatste puntjes op de i komen.

Eigenlijk begon het allemaal met onze golfende broer/zwager, die we nauwelijks zien wanneer hij bij ons logeert. Hij vliegt om half acht ’s morgens de deur uit, zijn broodje nog half uit zijn mond hangend, om Castro Marim of Benamore te bezweren. En komt uren later ofwel heel gelukkig of zachtjes grommend weer binnen, afhankelijk van de dagresultaten.  Er komt een hoop drive en emotie kijken bij deze sport. Hij is wel heel enthousiast en gedreven.

Onze échte  eye-openers zijn twee vriendenstellen die in september 2014 lekker een week vakantie komen vieren. Het zijn golfers en ze willen ook graag gewoon een paar keer ontspannen 18 holes wilden lopen. Geen lessen, niet in een all-inclusive resort. Gewoon relaxed, met een broodje mee, en een mars voor de broodnodige energie. Verder willen ze gezellig uit eten, stadjes bezoeken en genieten van het strand. Een combi-vakantie dus, die is opgebouwd rondom een paar bezoeken aan een paar van de schitterende 18 holes banen in onze omgeving. Zij hebben ons op het spoor gezet van het concept dat we nu hebben uitgewerkt.
We starten met het verzamelen van feedback van de golfers die hier zo af en toe natuurlijk langs komen. Zo weten we nu ongeveer welke baan welke uitdaging biedt en wat de bijzonderheden zijn per baan. En durven we tegenwoordig zelfs wat advies te geven.
Via een bedrijf kunnen we clubs huren voor onze gasten die dan ook nog hier aan huis worden geleverd. Als je een goede speler bent, leren we, heb je andere clubs nodig dan wanneer je begint. En zo krijgen we langzaam een beeld.

Dan blijft de laatste horde over. Want hoe regel je nu al die golfbanen, bij voorkeur ook nog tegen een beetje fatsoenlijk tarief voor je gasten. Wat we niet zien zitten, is om bij elke aanvraag zeven banen te moeten afbellen en te gaan pingelen over het tarief. Wat we dus nodig hebben is een partner met goede tarieven. Maar ja … wie gaat er nou in zee met een klein B&B dat niet louter en alleen is gespecialiseerd in golf.

Het was even zoeken, en het is ons gelukt. We kunnen als partner aan de slag met de grootste golf touroperator in de Algarve. We krijgen een login voor de site en kunnen rechtstreeks tee-times boeken op alle banen in de Algarve. Tegen een zeer concurrerend tarief.  En daar zijn we best een beetje trots op! Onze gasten hoeven maar één mailtje te sturen en we kunnen alle banen aanbieden en de beste tarieven opzoeken. 

Dit verhaal vertelden we gisteren ook heel enthousiast aan Georgete, onze strenge boekhoud-meesteres ofwel accountant. Die me halverwege het verhaal in de rede valt met een ‘maar dat mag helemaal niet’. Huh...... Is dan mijn reactie; en wromdawelnie?? En van wie in vredesnaam?


Enfin, in de beschrijving van onze bedrijfsactiviteit bij onze grote vrienden van de belastingdienst (makkelijker kunnen we het best wel maken, maar dat doen we lekker niet!) is de activiteit  golf arrangementen niet opgenomen. Nóg niet, dat begrijp je. Want het blijkt een administratieve hobbel. En vast ook wel weer een financiële. Over drie weken zijn we er helemaal klaar voor. En tot die tijd doen we het gewoon een beetje stiekem.

zondag 3 mei 2015

Palavres

Taalonderwijs door onze gasten

bed and breakfast Algarve

Begin 2011 emigreerden we naar Portugal om daar ons bed en breakfast te beginnen. Onze ‘roots’ liggen respectievelijk in Rotterdam en Krommenie. Een verrassend verschil in taal, dat bleek toen we gingen samenwonen in Noord-Holland. Het duurde toch een paar jaar voor Kathleen moeiteloos ‘de kluft’ nam, een ‘pulletje en een duiker’ herkende en een ‘prokie’ voor me haalde (en met het goede object terugkwam) als ik het vroeg. 
Het heeft zelfs langer geduurd voordat wij het eens waren over de betekenis van en het verschil tussen een ‘koekje’ en een ‘kaakje’.

Hier in Portugal verwachtten we vooral Portugees te gaan leren. Bij voorkeur nog snel ook, dat vereenvoudigt de communicatie hier in het dagelijks leven. Inburgeren, dát willen we. Dat we van onze gasten nog zóveel Nederlandse en Vlaamse woorden en uitdrukkingen zouden leren, hadden we niet ingecalculeerd. Dan hebben we het nog niet eens over de woorden en uitdrukkingen die ontstaan binnen ons werk. 

Het is grappig dat wij niet de enigen zijn die dat hebben ontdekt. Twee weken geleden ontvingen we via de mail van gasten die net vertrokken waren hun talige  gedachtenspinsels uit het vliegtuig op weg naar huis. Die bestonden uit een lijstje met woorden, opgedaan gedurende hun tiendaagse vakantie bij B&B Cas al Cubo. Onze eigen casalcubo-speach komt natuurlijk voort uit ons werk en vooral uit de fantastische woorden en uitdrukkingen uit het vocabulaire van onze gasten of uit conversaties tussen de gasten die we opvangen. Die blijven vervolgens in het systeem hangen en gaan deel uitmaken van onze eigen taal. Wij leiden een beetje aan papegaai-syndroom.  Hier volgen een paar voorbeelden.

Misschien is dit een gevaarlijke opmerking, maar het Vlaams is toch een veel mooiere en meer beschrijvende taal dan het Nederlands. Onze eerste ervaring met het Vlaams was de volgende: twee hele lieve Belgische gasten waren nogal onbewust avontuurlijk ingesteld. Midden in de nacht reden zij over donkere bergweggetjes terug naar ons B&B vanuit een leuk restaurant in de buurt en zij “geraakten spontaan verloren”!  We moesten toch twee keer vragen (nou ja, ’t wás laat…) wat ze precies bedoelden. Sindsdien zijn wij nooit meer verdwaald. Wij geraken ook verloren. Dat is verdwalen zonder ruzie en wat wil je nog meer… Dat verdwalen kan hier gelukkig nog probleemloos aangezien Garmin en TomTom onze prachtige geitenpaden routes nog niet allemaal in kaart hebben. Als wij overigens de TomTom zoeken, is die niet te verwarren met een navigatie. Dat is namelijk de jongste telg uit onze katten familie, vernoemd naar de buurman die hem aan onze zorg toevertrouwde.

Van een ander echtpaar uit Vlaanderen dat ons bezocht, vond de vrouw kennelijk van zichzelf dat zij te dikke billen en/of te korte benen had. Na een fikse wandeling langs de rivier Guadiana waarbij zij een geitenhoeder met zijn kudde waren tegengekomen deelde ze ons ’s avonds mede dat geitjes toch echt haar favoriete dieren waren. Ze was er zelfs jaloers op, want in tegenstelling tot haarzelf hadden die ‘lang poten en een smal gat’. En wie wil dat nou niet?

Een ander Vlaams gezin logeerde bij ons. Bij het ontbijt is het altijd mogelijk om een eitje te bestellen. Kathleen maakt ze ter plekke en ze landen kakelvers en warm op je bord. Edoch toen de jongste zoon van het gezin mij in onvervalst dialect (en met een snoet waar je aan kon zien dat hij me in de maling nam) om een ‘poaerdenoach’ verzocht, moest ik toch twee keer vragen wat hij zei. Ik was zijn moeder uiterst dankbaar toen zij uitlegde dat een ‘paardenoog’ West-Vlaams dialect is voor een spiegelei.

 In de categorie eieren hebben we er overigens nog een paar. Bij B&B Cas al Cubo bestel je na een paar dagen naast het paardenoog een wedstrijd-ei, een technisch ei of gewoon prutje bij het ontbijt. En natuurlijk hoort daar een “zjoat” bij …. of lekker een kopje thee.

Tegenwoordig bieden we voor de dierenliefhebbers onder ons ook de mogelijkheid aan om tochten te maken met een Pezel.  Een hele lieve Pezel, vertrouwde één van onze gasten ons toe, die overduidelijk erg genoten had van de tocht. Wij zijn blij dat het muildier niet begreep dat het over hem ging.

Niet alleen onze Vlaamse vrienden kunnen het overigens. Twee meesters in de zelf-uitgevonden woorden en uitdrukkingen brachten hun vakantie bij ons door. Op een ochtend na het ontbijt besloot onze gaste dat het tijd werd om eens lekker naar het strand te gaan.  Echtgenoot was het daar op zich mee eens, maar houdt er overduidelijk niet van om te worden opgejaagd. Wij hoorden hem namelijk half verschrikt vragen ‘voel ik een geweer in mijn rug’? En die uitdrukking is sinds dat moment in ons vocabulaire gebakken. Net als de nieuwe ‘slangenlullenleren’ sandalen die heerlijk lopen nadat je er een tijdje de branding mee hebt getrotseerd.  En wat te denken van de schoenen van (onvervalst Amsterdams)  ‘Chinees pikkenleer’ die hier overal in de etalages prijken. Nou ja, volgens één van onze gasten dan.

Ook de laatste die ik wil delen is een echte topper in de streektalen. We hadden vrienden op bezoek en die hielpen een handje of drie mee in huis, in de tuin en met het opruimen van het terrein. Op een zeker moment werd mij toegeroepen of we hier ook de beschikking hadden over een ‘kluitenruiver’… echt NOOIT van gehoord!  Wat geef je dan voor antwoord?
Om niet voor gek te staan, heb ik nog even overwogen om te zeggen dat hij waarschijnlijk achter de kluft lag. Uiteindelijk toch maar aangegeven dat ik geen idee had wat hij van me wilde hebben.
Als zich onder onze lezers Stolwijkers bevinden, hebben die al minachtend hun neus opgehaald over zoveel onkunde.  ‘Hollanders’ gebruiken gewoon een hark namelijk.  Wij zijn overstag, want een ‘kluitenruiver’ is inmiddels ingeburgerd.   

Taal is genieten. We blijven woorden, uitdrukkingen en gezegden sparen. Onze dank voor alle bijdragen aan het algemeen beschaafd casalcubo´s! 

NB: Op algemeen beschaafd Algarvs studeren we nog. Ook daar maken we goede vorderingen. Te oordelen naar de blikken die ik af en toe krijg bij onze bakker in Santa Catarina, sparen ze daar mijn zelf verzonnen Portugese uitdrukkingen.